Raised beaches or Ray's beaches ?

Rondje Islay met Peddelpraat van 14 t/m 20 juli 2002 onder leiding van Ray Goodwin. Deelnemers: Rob, Albert-Jan, Grietje, Elko, Ida, Dirk, Thea, Lau, Johann, Maarten, Axel, Alex en Rick.

Zaterdag 13 juli 2002 (Lochgilphead)
Malin: S-3/4 increasing 5/6 in NW, veering W later; visibility: good becoming moderate
Inshore: SW by W-3/4 backing S increasing 5/6 in Outer Hebrides
CG 24 hr: S/SW-2/3 increasing S/SE-3/4 in the afternoon, increasing S/SE-4/5 at midnight, 4 later in the night; sea state: slight/moderate
CG 48 hr: W-4 gradually backing SW-3/4; moderate becoming fair/moderate
CG 3 days: light or moderate winds
Iedereen is vrijdagavond al gearriveerd. Het is daarom al gelijk een gezellige bedoeling. De laatste kampeer rage is "tarpen". Iedereen heeft er eentje bij zich. Dat zal soms wel problemen geven bij beperkte kampeer oppervlaktes tijdens de tocht. Rick had tijdens het Anglesey symposium eerder dit jaar een opmerking gemaakt over mijn Peddelpraat T-shirt. Bij Onno kon ik er nog eentje regelen en Rick krijgt dus vandaag zijn eigen Peddelpraat zeekamp T-shirt (ontwerp van Johann). 's-Middags gaan we wandelen. We moeten eerst een stukje met de auto. De wandelroute valt een beetje tegen; er is geen pad en niet iedereen heeft geschikte wandelschoenen aan. Wel uitzicht op Jura. Enkele doorzetters hebben nog een "close encounter" met een adder. Op de terugweg stoppen we even bij het Crinnan canal. Hier wordt net een jacht geschut. Dit is zelfbediening maar wij helpen de schippers zoon een handje. De grote houten hefbomen zijn het makkelijkst met de rug te bedienen. Ray komt om 20:30 aan. Hij spreidt direct de kaarten uit op de motorkap van zijn auto. Tot mijn verrassing is hij inderdaad van plan rond Islay te varen. Bij de aanmelding voor deze tocht ging het nog om een rondje Jura. Ik heb vorig jaar al rond Islay gevaren. Ik had niet verwacht dat Ray het risico zou nemen. Er hoeft maar iets tegen te zitten en we moeten het rondje inkorten en met de veerboot terug. Een dosis geluk is dus zeker nodig. Het weerbericht voor de komende drie dagen is uitstekend. Enkelen hebben whisky bij zich voor de tocht, maar constateren verschrikt dat deze groep er flink raad mee weet. De laatste restjes whisky worden gespaard om nog wat voor gedurende de tocht over te hebben.

Zondag 14 juli (Ronachan Bay - Claggain Bay; 14,6 nm)
Malin: W/SW backing South for a time 3/4 occasionally 5
Inshore: S-4/5 soon veering W-3/4 then backing S-4/5
CG 24 hr: S-3/4 soon veering W/NW-3/4 then easing SW-2/3 before S/SW-4/5 overnight; sea state; slight/moderate
CG 48 hr: S/SW-4/5 soon veering W-3 becoming variable 2/3 later; sea state: slight/moderate becoming generally slight
Om 09:00 rijden we met de auto's richting "Grey House" nabij Ronachan Bay op het Kintyre schiereiland. Het inpakken verloopt voorspoedig. Iedereen heeft routine of heeft thuis al proef ingepakt. Om 12:50 steken we van wal voor de oversteek naar Gigha. Mooi en warm weer, maar geen blauwe lucht. Vlak voor het aanlanden op de noordpunt van Gigha breekt er "muiterij" uit. Dirk, Rob en Lau sprinten naar het gedeelte van het strand waar de beste kampeerplekjes te vinden zijn. Zij zijn hier vorige week al geweest op hun rondje Gigha. Dirk begint direct met het opzetten van zijn tent. Ida laat doorschemeren dat ze het niet erg vindt om vandaag al de oversteek te maken. Als onafhankelijk hiervan even later Ray daar ook over begint is na kort overleg de beslissing eenvoudig: vandaag oversteken. De condities zijn perfect; weinig wind en vlakke zee. Maar Dirk moet dan wel weer zijn tent afbreken. We hebben pauze tot 16:55. Na flink rekenen met het effect van de stroming wordt koers 265 afgesproken. De oversteek is 18 km en zal ons minimaal drie uur kosten. Ik controleer heimelijk onze koers op de GPS. In het begin worden we nog iets noordelijk weggezet, maar vanaf halverwege liggen we perfect op koers voor Claggain Bay. Hiervan meld ik niets aan Ray, omdat ik weet dat zodra je (onnodige) correcties op de koers toepast je achteraf helemaal niet meer weet of de schatting vooraf de juiste was. Om 20:20 landen we aan in Claggain Bay. Het is een steil grindstrand in een baai met zandbodem. Deze mooie plek hebben wij vorig jaar niet gevonden of zijn het voorbij gevaren omdat we uit de wind wilden staan. Er is wel een weg met af en toe een auto. Er zijn midges, maar in acceptabele aantallen. Morgen naar de Laphroaig distillery en later op de dag rond Mull of Oa.

Maandag 15 juli (Claggain Bay - Port na Luinge; 13,5 nm)
Malin: W-4/5 decreasing 3 becoming variable later
Inshore: S-2/3 locally 4 becoming W/NW-2/3, SW-3 in north; occasional rain drizzle and fog patches; visibility moderate, poor in fog
Ray bespreekt de planning voor het ronden van Mull of Oa. Maar eerst moet hij toch even wijzen op de "kampeer etiquette". Het toilet moet altijd uit de buurt van beekjes, het beste onder de vloedlijn. Als we vandaag rond Mull of Oa willen, dan betekent dit dat we nog om 21:00 op het water zitten. Het is dan een lange dag met het risico's dat bij problemen het juist donker wordt. Enkelen in de groep hebben nog geen ervaring met tide-races of overfalls. De spanning, te merken aan de soort vragen, stijgt. Maar Ray kennende wil hij perfecte omstandigheden en zal het wel loslopen. We vertrekken om 09:40. Onderweg zien we veel zeehonden met jongen. We pauzeren van 11:00 tot 12:00 bij Aird Imersay. Elko en Ida nemen zitting op een viskrat; herkomst Urk! De zuidwesten wind is veel harder dan voorspeld. Om 13:15 landen we aan bij de Laphroaig distillery. De zon komt tevoorschijn. We hebben een interessante rondleiding door de distillery. Helaas zijn in deze periode alle destilleerderijen op Islay dicht vanwege onderhoud. De productie wordt over twee weken weer gestart. De gids spreekt met een vrijwel onverstaanbaar accent; een accent net zo sterk als de smaak van de Laphroaig whisky. Het duurt even voordat ik gewend ben aan haar uitspraak en het verhaal kan volgen. We mogen wat droge gerookte gekiemde barley proeven. Dit smaakt naar houtvuur. Ze stoken nog steeds met turf; uit de eerste en tweede gestoken laag. Tot het destilleren komt het productieproces overeen met het brouwen van bier. Het restant pulp is voor het vee. De vloeibare reststoffen worden in de baai geloosd. De gids heeft dan over "happy cows" en "happy fish". Slechts tien procent van de productie wordt gebruikt voor single malt whisky. De rest is voor blended whisky. Er volgt een ingewikkeld verhaal van de gedeelten van de destillaten die voor de whisky (her-) gebruikt worden. Er worden vaten gebruikt waar eerder Kentucky bourbon in heeft gezeten. Tot slot mogen we kijken in één van de pakhuizen. Hier staat, speciaal voor de toeristen, nog een serie vaten van de laatste productie run. Wij mogen uit één van de vaten proeven. Ondanks het feit dat de whisky slechts enkele weken oud is smaakt hij wat mij betreft al als een Laphroaig. Met dien verstande dat dit "cask strength" is. Gedurende het liggen verdampt er een gedeelte van de whisky door de vaten heen; "angel share" voor de "happy angels" volgens de gids. Terug bij de receptie mogen we dan nog een glaasje Laphroaig proeven (10 years). Een groepje "happy kayakers" verlaat om 15:45 de baai. We varen langs Port Ellen en de vuurtoren. In de luwte van het Oa schiereiland varen we richting Rubha nan Leacan. Bij deze kaap begint het gebied van tide-races tot en met Mull of Oa. Wij hopen dus vlak voor de kaap een kampeerplekje te vinden. Maar helaas geen strandje na Rubha na Mèise Bàine. Op de heenweg hebben we een strandje gezien bij Port na Luinge. Dit blijkt een perfect kampeerplek. Breed strand, hoog gras, geen schapen, water, waterval, veel aangespoeld hout en een schitterend uitzicht op de baai. Helaas zitten we uit de wind waardoor we wel last hebben van de midges. Na het eten wordt onder de technische leiding van Ray een kampvuur gemaakt. Zware boomstammen worden met draagbanden door zes personen verplaatst. Het wordt een groot kampvuur onder het genot van een Laphroaig whisky van Ray. Op het zuiden ligt Ierland en de ondergaande zon verlicht Rathlin Island.

Dinsdag 16 juli (Port na Luinge - Lossit Bay; 15,7 nm)
Malin: W-3/4; mainly fair; visibility; good
Inshore: Variable NW/SW-1/3 locally S-1/4 in north Minch
CG 24 hr: Variable mainly W/NW-2/3; mainly fair; visibility: good; sea state: smooth/slight, moderate west off Islay and Tiree
CG 48 hr: NW-2/3; fair; visibility: good; sea state: smooth/slight, moderate west off Islay and Tiree
3 days: light to moderate winds variable in direction becoming fresh to strong from NW on Saturday
We vertrekken om 08:30 om één uur voor de kentering langs de Mull of Oa te varen. Maar de stroming is nu al zwak en bij Mull of Oa hebben we zelfs al stroom tegen; met hard varen haal ik net drie knopen. Als ik dicht langs de kust vaar ga ik met gemak vier knopen; in een keerwater dus. Het blijkt dus minstens een uur eerder gekenterd dan pilot en stoomatlas aangeven. Ray laat de groep dicht langs de kant varen. Maar niet iedereen volgt hem. Als groep vorderen we dus slechts langzaam. Ray maant tot doorvaren. We komen moeizaam langs de kaap. Maar daarna varen we door een hobbelig keerwater naar het mooie strandje van Eileanan Móra waar we om 11:00 aanlanden. Oorspronkelijk wilden we zelfs doorvaren naar Rhins of Islay. Maar aangezien het al gekenterd is hebben we nu een lange pauze. Twee kleine vissersschepen ontmoeten elkaar in de baai. Ze varen snel een bochtig parcours voordat ze ankeren. Ze weten blijkbaar precies de weg over de ondieptes. Ray had graag de kapitein gesproken over zijn "local knowledge" ten aanzien van de tijdstippen van kentering rond de Mull of Oa. Achteraf denk ik dat ook hier het amphidroom nabij Kintyre de boosdoener is. Dit amphidroom verplaatst zich tussen springtij en doodtij. De tijdstippen van hoogwater nabij Port Ellen zijn nauwelijks te voorspellen; een verschil van vijf uur tussen springtij en doodtij. Toch gek dat de stroomatlas en pilot hier voor de stroming geen rekening mee houden of melding van maken. Ik beluister het kustwacht weerbericht via de marifoon. De komende drie dagen is er weinig wind voorspeld. Interessant is de melding van een "sea state moderate off west of Islay"; een deining tot 2,5 meter. Vanaf zaterdag wordt harde noordwestenwind verwacht. Om 15:00 vertrekken we voor de oversteek naar Rhinns Point. Tot halverwege zouden we stroom tegen moeten hebben, maar al snel varen we relaxed vier knopen. Nabij Rhinns Point kunnen we al zien dat buiten Orsay een tide-race staat. Voorbij Rhinns Point, tussen Orsay en Portnahaven, stroomt het al minstens twee knopen. Een bijzonder interessant gebied qua stroming. Het stroomt hier gedurende 11 uur naar het noorden. Langs een keerwater is het even hobbelig. Daarna wordt een strijdplan voor Frenchman's Rocks en Lossit Bay opgesteld. Ray verwacht dat hier de hoofdstroom vanuit Portnahaven tussen Frenchman's Rocks en Islay op het keerwater in Lossit Bay stuit. Ik zie niets bijzonders. In de pilot kon ik over dit gedeelte niets bijzonders vinden. Ray laat de groep zo'n 100 meter achter varen. Vandaag valt het mee. Anders zou hij buitenom varen tot voorbij de kaap en dan met het keerwater terug naar het strand van Lossit Bay. Ik zie geen brekers op het strand, dus staat er branding. Ray gaat eerst met Alex. Het is een leuke branding. Thea, Maarten en ik gaan als laatsten. Er komen net een paar brekers op de wachtplaats. Achteruit varen in beginnende brekers. Thea gaat achter een hoge golf aan. Daarna Maarten. Uiteindelijk ook ik, maar ik kom zonder brekers op het strand. Ik kijk wel recht in een aantal camera's. De aanlandplek is helaas niet dicht bij de kampeerplek. Hiervoor moeten we aan de zuid zijde van het strand zijn. Veel gesjouw om de zeekajaks hogerop te brengen. Weer een prachtige plek.

Woensdag 17 juli (Lossit Bay - Tràigh Bhàn; 10,3 nm)
Malin: V-3/4; showers, visibility: good
Inshore: V mainly NW-1/3; scattered showers, fair periods; visibility: moderate/good, fair in showers
's-Ochtends herschik ik het vuur zodanig dat alle restjes hout netjes opbranden; "kampvuur etiquette". We vertrekken om 09:00. Iedereen komt zonder problemen door de lage branding. In Lossit Bay staat een groot keerwater. Bij Lossit Point staat wat hogere deining en onrustig water; het zoveelste kaapje. We maken een brede oversteek naar Machir Bay. We doen bijna twee uur over de negen kilometer. Stroom tegen? Ik zou het niet weten, want ik heb mijn GPS in het luik vanwege het vertrek door de branding. Ik kan dus niet stiekem controleren. We pauzeren van 11:30 tot 13:00 vlak voor Coul Point, in de baai op een grindstrand oostelijk van An Dòirlinn. Voorbij Coul Point begint de deining weer op te lopen. Lau moet van de rotsen weggepraat worden. Af en toe forse brekers op de kust. We beginnen stroom tegen te krijgen. We zien brekers ter hoogte van An Clachan. Maar omdat ik mijn zeekaart achter de topografische kaart heb gestopt, kan ik niet beoordelen waar het precies is. Het lijkt erop dat de golven op een rif breken. En links van het rif lijkt wel een tide-race te staan. We bevinden ons dus "Between a rock and a hard place". Ray kiest een koers ruim om de rotsen heen maar komt hiermee in de tide-race terecht. Golven van twee meter hoog met afbrekende toppen. Ik besluit maar om achteraan te varen. Wanneer ik, naar de kust kijkend, constateer dat we nauwelijks vooruitkomen roep ik tegen Lau dat ik naar Ray ga varen. Ik ben nog maar een paar slagen weg als Ray omkeert. We blazen de aftocht. We hebben minstens 2,5 knopen stroom tegen. Maar iedereen geniet. Johann en Maarten weten nu wat tide-races en overfalls zijn. Alex krijgt gelijk "maximale" condities voor zijn kiezen op zijn eerste buitenlandse tocht. Ray zoekt nu de eerste mogelijkheid tot aanlanden. Dit blijkt via een smal geultje bij Carraig nam Fear te zijn. Af en toe kunnen er hogere golven binnen komen. Daarom varen we één voor één door het geultje. We landen aan op een bijzonder smerig "strand" in enkeldiep rottend en stinkend wier. Ray komt niet meer bij van het lachen. Dit vieze strandje staat in verbinding met het prachtige brede en schone strand van Tràigh Bhàn. Het blijkt dat hij zijn topografische kaart precies geknipt heeft tussen het geultje en de brede baai. Op mijn kaart had ik dit wel kunnen zien, maar ik heb niet opgelet. Iedereen gaat weer te water. Als ik omgevaren ben volgt een wasbeurt voor mijn zeekajak en mijzelf om verlost te raken van de stinkende restanten zeewier. Op dit strand ligt zeer veel aangespoeld hout. De waterval wordt ook als douche gebruikt. Ray maakt een waslijn van vier lange planken; restanten van een hekwerk. Van een half vergaan pallet wordt een draagbaar gemaakt. Met vier personen wordt een vracht hout verplaatst. De grootte van een kampvuur wordt vanaf nu afgemeten aan de afstand die je tot het vuur moet aanhouden. Vanavond is het een vijf meter vuur.

Donderdag 18 juli (Tràigh Bhàn - Bunnahabhain; 17,8 nm)
Malin: V-3/4; occasional rain; visibility: moderate/good
Inshore: V-2/3 occasional N/NW-3/4; early local mist in the morning
CG 24 hr: V-3 or less
CG 48 hr: N-4 perhaps 5 later; sea state: slight, locally moderate
We vertrekken om 08:50. De zee is erg vlak en het hoge druk gebied ligt nu ongeveer boven Malin Head. We maken een brede oversteek en varen tussen Nave Island en Islay door. We varen een redelijk tempo. De lucht verandert langzaam van blauw naar vaal wit. We hebben stroom mee. Als Ray mij vraagt hoe hard we varen, antwoord ik: 6,1 knopen. Dat wil zeggen in een sprintje met een surf, anders is het 4,5 knopen. Na Ardnave Point steken we over naar Gortantaoid Point. Hier hebben we tot 11:45 een korte koffie cq. lunch pauze. Daarna "exploren" we de prachtige noordwestkust. Veel rotsen, stranden, rotsbogen en grotten. Een spectaculair landschap. Onderweg zien we reeën en geiten. Lau en Dirk pakken vrijwel elk geultje. Albert-Jan en Elko hebben lek gevaren, wat achteraf pas duidelijk wordt. Ook Ida maakt water. Ray is op zoek naar het "perfecte strandje". Dit vinden we ook bij Rubha Bolsa. We landen aan onder een rotsboog op een grindstrand. Bovenaan het strand zijn twee grotten. Helaas kunnen we hier niet kamperen vanwege de voor morgen verwachte harde noordenwind. Na de pauze moeten we dan toch verder. We varen langs Laybourne's cave en Rick vertelt het verhaal. We hebben zicht op Jura, Colonsay en de zuidkust van Mull. We ronden de kaap met de vuurtoren. Johann heeft een prachtige "photo opportunity" als schilders groot "HI" op een muur kalken. Bij Rubha Bhachlaig weet Rick een leuke plek. Wel "midge-hell" volgens Ray. Ik zet mijn tentje achter een lage rotsboog op. Naast Ida en Elko en Rick. De weersverwachting geeft morgen regen en zaterdag buien op. Ray wil morgen al naar Gigha. Sommigen willen naar Jura House. De broer van Albert-Jan woont op Jura en heeft daar een prachtige tuin. De beslissing is nog niet definitief en Ray antwoordt diplomatiek: "ask me tomorrow!".

Vrijdag 19 juli (Bunnahabhain - Gigha; 17,3 nm)
Malin: Variable becoming N-3/4 occasional 5 later
Inshore: N/NW-2/3 increasing 4/5; rain at times; visibility: moderate to good
De midges zijn verschrikkelijk; inderdaad "midge hell". We vertrekken om 09:00. Onderweg varen we langs het wrak van de Majestic. Sinds ons laatste bezoek is de boeg verdwenen. Ray heeft het vandaag perfect voor elkaar of er begint iets van geluk bij te komen; "Dutch luck" wel te verstaan. Vlak langs de kant staan keerwaters en we varen met vier knopen snelheid naar Port Askaig. Midden in de sound moet ik heel hard werken om twee knopen te halen. In Port Askaig meldt Ray zich telefonisch af bij de kustwacht. Albert-Jan meldt zijn broer dat we eraan komen. Wij steken bij Port Askaig over naar Jura. Ook aan deze kant van de sound zijn keerwaters en we varen met een snelheid tot 4,5 knopen. Om 13:30 bij Jura House. We hebben voldoende tijd voor een bezoek aan de tuinen. Veel verschillende soorten bloemen. Een onverwacht mooi plekje waar we gelukkig toch gestopt zijn. We zitten nog even aan de thee met cake onder de "marquee". Om 15:15 vertrekken we voor de oversteek naar Gigha. Ray heeft koers 110 uitgerekend. Onze vaarsnelheid is tegen de vier knopen; wind in de rug en nauwelijks stroming. Ik zie een bruinvis. Elko en ik controleren de koers met de GPS. Ray laat zich beïnvloeden door onze waarnemingen en wijzigt de koers even naar 120. Om 18:35 landen we aan op Gigha. Even daarvoor was de groep in tweeën uiteen gevallen. De voorhoede voer richting noordpunt Gigha en voorbij het strand. Uitgerekend bij dit groepje bevinden zich Dirk, Lau en Rob. Als Elko niet geroepen had, dan waren ze waarschijnlijk doorgevaren. Iedereen is blij dat het rondje Islay gelukt is. Niet in het minst Ray zelf. Het rondje Islay is "vandaag" volbracht. Onderweg heeft Rick nog tot voorzichtigheid gemaand met de opmerking: "Don't count your chicken until all the eggs are hatched!". Ray hoopt dat het morgen hard waait, zodat hij bevestigd krijgt dat het een goede beslissing was om vandaag de oversteek naar Gigha te maken. Het stukje naar het vaste land is slechts een "formaliteit". Dat we vandaag niet gelijk doorvaren heeft meerdere redenen. We zouden een late aankomst hebben en geen gezellig "avondprogramma". Morgen zijn we ruim op tijd op de camping waardoor iedereen opgeruimd aan het afsluitende etentje kan beginnen. Het laatste stukje naar het vaste land moet haast wel lukken. Ray is zichtbaar in zijn nopjes. Op alle tochtplanning aspecten voor de volgende dag antwoordt Ray met een "big smile" nu steevast: "I don't care!". We peuteren nog net een vertrektijd los. Ik wordt nog een beetje onzeker over de plaats van de zeekajaks op het strand. Ray zegt "I don't care, and it is an onshore wind!". Hoogwater Oban is pas om 03:13. Om 21:00 staat het water al bij de vorige HW lijn van 14:49. Volgens de regel van 12 moet het water dus nog flink stijgen. Hier is het wel iets eerder hoogwater dan in Oban, maar toch niet zoveel eerder? Eén blik op mijn geannoteerde zeekaart geeft uitsluitsel. Bij springtij is het hier 2 uur eerder hoogwater dan in Oban. Maar bij doodtij is het verschil maar liefst 5 uur. Dit heeft alles te maken met het amphidroom nabij Kintyre. Dus lokaal hoogwater is vandaag rond 22:00. Ik kan rustig slapen.

Zaterdag 20 juli (Gigha - Ronachan Bay; 4,3 nm)
Inshore: N/NE-4/5 occasionally 6
Ik heb door het meeste van het weerbericht heen geslapen. Alleen inshore gehoord. De wind is aangetrokken tot 4/5. Dus Ray heeft het weer voor elkaar. We vertrekken om 10:30. De branding is niet erg hoog, maar nat wordt je er wel van. We hebben een hobbelige oversteek met zijwind. Halverwege kunnen we nog even in de beschutting van Gamhna Gigha uitrusten. Uiteindelijk is het Ray zelf die niet meer kan volgen. Zijn zeekajak heeft geen scheg en hij moet veel harder werken dan de rest. Dit begint zijn tol te eisen; Ray vaart achteraan. Vlak voor aankomst (12:30) gaat Ray tot overmaat van ramp ook nog eens om, of was dat juist de bedoeling. Hij rolt in ieder geval weer op en nu is de tocht toch echt volbracht. Ik probeer een alternatieve uitstap, maar moet constateren dat zijwaarts uitstappen wel alternatief is, maar niet wat ik voor ogen had. 's-Avonds hebben we een heerlijk gezamenlijk diner. Helaas hebben ze niet alle soorten Islay whisky anders was het een rondje Islay van Rick geworden. "A plan so cunning they call it the fox!" in combinatie met "Dutch luck" hebben een rondje Islay in zes dagen mogelijk gemaakt. En niet te vergeten de goede wil van de deelnemers om vroeg/laat/lang te varen, of combinaties hiervan, al naar gelang het getij dit voorschreef. Maar iedereen is er over eens dat dit eigenlijk meer een expeditie was dan een vakantie. Op Laphroaig na hebben we op het eiland niets bezichtigd en geen dorpje bezocht. Maar wat wordt het volgend jaar? In ieder geval, zo is de gedeelde mening, iets minder expeditie en iets meer vakantie. Voor mij was het een heel ander rondje dan vorig jaar. Andere kampeerplekjes en een mooie westkust waarvan ik nu wel wat gezien heb. Dus in plaats van Jura met zijn "raised beaches" is het weer Islay geworden, maar nu met "Ray's beaches".

Bijlage 2 : Verval Oban Juli 2002

© A.M. Schoevers